บทประพันธ์และการถอดความ

ข้าขอนบชนกคุณ   ชนนีเป็นเค้ามูล
ผู้กอบนุกูลพูน   ผดุงจวบเจริญวัย
ฟูมฟักทะนุถนอม   บ บำราศนิราไกล
แสนยากเท่าไรไร   บ คิดยากลำบากกาย

ตรากทนระคนทุกข์   ถนอมเลี้ยง ฤ รู้วาย
ปกป้องซึ่งอันตราย   จนได้รอดเป็นกายา
เปรียบหนักชนกคุณ   ชนนีคือภูผา
ใหญ่พื้นพสุนธรา   ก็ บ เทียบ บ เทียมทัน

อนึ่งข้าคำนับน้อม   ต่อพระครูผู้การุญ
โอบเอื้อและเจือจุน   อนุสาสน์ทุกสิ่งสรรพ์
ยัง บ ทราบก็ได้ทราบ   ทั้งบุญบาปทุกสิ่งอัน
ชี้แจงและแบ่งปัน   ขยายอัตถ์ให้ชัดเจน

จิตมากด้วยเมตตา   และกรุณา บ เอียงเอน
เหมือนท่านมาแกล้งเกณฑ์   ให้ฉลาดและแหลมคม
ขัดเขลาบรรเทาโม-   หะจิตมืดที่งุนงม
กังขา ณ อารมณ์   ก็สว่างกระจ่างใจ